تا کی به اسم سینمای ایران و سفیران به اصطلاح فرهنگی نظام جمهوری اسلامی، مردم ایران را افرادی مالیخولیایی و سادیستی نشان میدهند؟

طرفه آنکه فیلمهای به نمایش درآمده، آنچنان تلخ و سیاه و چرک بودند که وب سایت «دویچه وله» (رادیو صدای آلمان) که خود در طرف برگزارکننده جشنواره یاد شده قرار داشت، آنها را «تلخ و پردرد، پر از فاجعه خانوادگی و با پایان مصیبت و ماتم» توصیف کرد و وبسایت «رادیو فرانسه» هم در مجموع آثار فستیوالهای فوقالذکر را «تیره، ناامیدکننده، ملالانگیز و حتی خشن و مازوخیستی» دانست!
آیا قرار است نخستین جشنواره فیلم زنان ایرانی (که البته با احتساب فستیوال خردادماه فیلمهای کارگردانان زن ایران در برلین، دیگر نمیتواند «نخستین» باشد!!) باز هم جامعه ایرانی را «تیره و مازوخیستی» (به قول رادیو فرانسه) و پر از «فاجعه خانوادگی و مصیبت و ماتم» (به گفته دویچه وله) تصویر کند و برای سینمای ایران آبروریزی دیگری به بار آورد؟
تا کی به اسم سینمای ایران و سفیران به اصطلاح فرهنگی نظام جمهوری اسلامی، مردم ایران را افرادی مالیخولیایی و سادیستی نشان میدهند؟ آیا این همان شناختی است که رئیس سازمان سینمایی معتقد است که باید جهانیان از ایران بهدست آورند؟!
برچسب: آبروریزی,
نویسنده: جمشید رضایی